26 kwietnia 2026

Teatr w lubińskim klasztorze

Gdy karty kalendarza zatrzymały się na dacie 26 kwietnia 2026 roku, a zegar na wieży Opactwa Benedyktynów w Lubiniu wybił godzinę 15.00, klasztor wypełnił się ludźmi, którzy przyszli zobaczyć niecodzienne widowisko.  

Przestrzeń budowli sakralnej pamiętającej odległe dzieje otworzyła przed zgromadzonymi karty prawdziwej historii sprzed czterystu pięćdziesięciu lat. Jej głównym bohaterem stał się najbardziej świątobliwy benedyktyn – pochodzący z  Wąbrzeźna – ojciec Bernard. 

Inicjatywa upamiętnienia tego wyjątkowego dla społeczności i zakonu człowieka narodziła się w umyśle przeora Klasztoru – ojca Efrema Michalskiego. 

Zaowocowała ona powstaniem składającego się z zapowiedzi i trzynastu scen – scenariusza, który stał się podstawą do wystawienia spektaklu pt. „Sługa Boży Bernard” przygotowanego przez Szkolne Koło Teatralne „Teatrzyki”, działające w Zespole Szkół i Placówek Oświatowych im. Adama Mickiewicza w Lubiniu pod kierunkiem Joanny Machowiak. 

Aktorami odgrywającymi poszczególne role okazali się uczniowie klas szkoły – od drugiej do ósmej. Dwadzieścioro siedmioro dzieci wcieliło się finalnie w  ponad trzydzieści postaci, gdyż niektórzy zaistnieli na scenie w kilku. 

Krótkie, bo zaledwie dwudziestoośmioletnie życie Bernarda – obfitujące w liczne spisane cuda i uzdrowienia – opowiedziano, zatrzymując się na takich momentach, jak: chrzest, posługa ministranta, pomoc matce i biednym na targu, oddawanie się gorliwej modlitwie, nauka w szkole powszechnej w Wąbrzeźnie, pomoc ubogim i przynoszenie im uzdrowienia, wybranie życia w służbie Bogu, kształcenie w Kolegium Jezuickim w Poznaniu, dokonanie cudu ze scaleniem dzbanka, wstąpienie do klasztoru, gorliwe wypełnianie pracy w klasztorze, asceza i biczowanie, żarliwa modlitwa, przyjęcie ślubów, uzdrowienie szlachcica, pełnienie roli mistrza nowicjuszy, scena śmierci, dokonanie cudu w postaci ocalenia ludności Grodziska Wielkopolskiego od morowego powietrza i samoczynny kult wśród ludzi. 

Wydarzenie przeniosło widzów do przełomu XVI i XVII wieku, oddało realia epoki końca renesansu w  strojach, profesjach postaci z tamtych lat. Na okoliczność występu specjalnie uszyto odzienia świeckie i nakrycia głowy – szlachty i kobiet rozmaitego stanu. Szaty duchownych – postaci historycznych: księdza Bartłomieja, który ochrzcił małego Błażeja, Józefa Tobolskiego, będącego duchowym opiekunem i mistrzem podczas nauki młodego Błażeja w  Kolegium Jezuickim w Poznaniu, opata klasztoru – Stanisława Kiszewskiego, mnichów benedyktyńskich oraz zakonnika franciszkanina – zapewnił klasztor.  

Dopełnieniem scenicznego upamiętnienia sługi Bożego Bernarda, którego proces beatyfikacyjny trwa, były: renesansowa muzyka, szereg licznych rekwizytów w  postaci sprzętów codziennego użytku, darów drzew i ziemi, czyli owoców i  warzyw, żywe zwierzęta – kucyk „Plusik” z Nowego Dworu i kura z  Lubinia oraz wytwory ludzkiej pracy – chleby i kiełbasy. 

Przedstawienie działało na zmysły – wzroku, słuchu, dotyku, gdyż aktorzy znajdowali się niemalże na wyciągnięcie ręki i zapachu. Woń kadzidła dopełniła całości. 

Lubińska społeczność dopisała swoją obecnością. Zaproszeni goście, rodzice i  rodziny dzieci biorących udział w spektaklu oraz mieszkańcy i sympatycy klasztoru wyrazili swą wdzięczność i uznanie wobec rozmiaru i rozmachu projektu oraz jego znaczącej roli w historii klasztoru.  

Niech echo o spektaklu nie milknie wśród ludzi, dla których spoczywający w  sarkofagu sługa Boży Bernard jest człowiekiem, na ogłoszenie świętości którego z niecierpliwością czekają. 

 

                                                                           Joanna Machowiak